Column: Mijn ervaring met het papier dat een krant heet - Adorable Books
Column

Column: Mijn ervaring met het papier dat een krant heet

sdg

Elke maand schrijft Céline Ruysschaert een column voor Adorable Books. Lees mee wat zij ons deze maand te vertellen heeft.

Mijn ervaring met het papier dat een krant heet

Chinese encyclopedie

Ik heb eigenlijk echt geen idee hoe het komt dat sommige kranten zo saai zijn. Als ik in de trein zit, heb ik altijd de neiging om naar een krant te grijpen in de hoop dat ik me gedurende de ellenlange rit wat kan vermaken met leuke artikelen. Nu ja, dat had je gedacht. Berichten over de politiek en de kilometers lange files (waar je met de trein gelukkig geen last van hebt) vullen het krantje. Begrijp me niet verkeerd: politiek kan best interessant zijn voor wie daar ook maar iets van begrijpt, maar als je zoals ik totaal geen benul hebt van de verschillende partijen die er bestaan, kan je evengoed een Chinese encyclopedie lezen. Als ik dan op een bepaald moment de briljante ingeving krijg om door te bladeren naar de rubriek ‘boeken’ denk ik uiteindelijk de ultieme boekentip te weten te komen. Helaas zal een vogel nog eerder een hond opeten dan dat ik een boekentip uit de krant haal (misschien wel een heel extreem voorbeeld, zeker voor zo’n grote dierenvriend als ik).

“Ik ben journalist bij De dierenkrant”

Ooit wilde ik journalist worden en mijn eigen artikelen schrijven. Het zal je dan ook niet verbazen als ik zeg dat ik een heleboel zelf geschreven kranten en tijdschriften in mijn kast heb liggen van *ahum* hoogstaande kwaliteit. Vroeger (lees: toen ik echt wel nog heel klein was) vond ik het leuk om me even een echte redacteur te wanen. Zo heb ik ‘De dierenkrant’ (zeer originele titel, ik weet het) geschreven en ter illustratie 25 foto’s van mijn toenmalige konijnen erin gekleefd. En nee, ik studeer geen journalistiek of iets wat daarop lijkt, voor mocht je dit willen weten.

Krant vs. roman

Wat ik niet snap zijn mensen die niet graag lezen. Met alle respect natuurlijk, niet iedereen kan een voorliefde hebben voor taal, maar dat diezelfde mensen dan wel elke dag de krant lezen (met de nadruk op lezen) dat vind ik toch maar een beetje vreemd. Ik denk namelijk niet dat de letters in een krant anders zijn dan die in een boek, dus excuses als “Ja maar eigenlijk kan ik niet erg goed lezen” zullen nietig worden verklaard. Mijn dikke cursus spelling met alle mogelijke regels die in mijn hoofd moeten worden gestopt maakt geen onderscheid tussen een krant en een boek. Natuurlijk is het veel leuker om te lezen over de harde realiteit dan om even weg te zwijmelen bij een romantische roman (vreemde woordcombinatie), zeggen krantenfanaten (ik hoop maar dat dit woord in de woordenboek staat) dan. Plaatsen ze tegenwoordig ook al de stripfragmenten van Jommeke onder de realiteit?

Goed, ik wilde alleen maar even een column schrijven omdat ik de laatste dagen zoveel in aanraking kom met een krant. Bij deze weten jullie dit ook alweer. Hopelijk was het een leesrijke ervaring.

 

– Door Céline Ruysschaert

Previous Post Next Post

2 Comments

  • Reply Mieke Schepens november 4, 2013 at 22:00

    Zeker weten !

  • Reply Marleen november 27, 2013 at 15:15

    Herkenbaar. Ik ben ook opgeleid als journalist. Ik leer nu juist simpel schrijven, want 60% van de mensen leest veel simpeler dan wat wij schrijven. En simpel schrijven is moooeeeeilijk. Ik lees ook veel liever tijdschriften, wilde ook nooit nieuwsjournalist worden. Beetje opgewonden achter de grootste oorlogsdaders aanrennen. Nee, geef mij maar een mooi portret van een toffe vrijwilliger of een romantisch verhaal over de liefde voor een 15-jarige kat die blind en slechthorend is en 1 poot heeft. Maar daar willen alle journalisten over schrijven, dus was geen werk ik. Ben ik maar webredacteur geworden. Ook leuk.

  • Leave a Reply