Boeken die mij hebben verrast #3
Algemeen, Boeken

Boeken die mij hebben verrast #3

AtuicZ69b-dy-y3zgiRkKP37kQGFrWNe7nA42muRopEX
Ik pak vaak boeken op omdat het mij gewoon interesseert. Zo nu en dan pak ik een boek terwijl ik weet dat hij niet helemaal in mijn straatje ligt. Toch kunnen juist deze boeken mij enorm verrassen, en dat maakt het lezen weer leuk!

Christian Grey lijkt een man van totale controle; zijn wereld is duidelijk, gedisciplineerd en volstrekt leeg – tot de dag dat de jonge literatuurstudente Anastasia Steele zijn kantoor binnen valt. Hij probeert haar uit zijn hoofd te zetten, maar raakt meer en meer bevangen door gevoelens waar hij maar geen vat op krijgt. In tegenstelling tot andere vrouwen lijkt Ana dwars door zijn afstandelijke houding heen te kunnen kijken, voor bij zijn zakelijke successen en luxe levensstijl, recht in zijn gehavende ziel. Zal zijn samenzijn met Ana hem verlossen van de gruwelijke jeugdherinneringen die Christian elke nacht wakker houden? Of zullen zijn duistere seksuele verlangens, zijn dwangmatige behoefte tot controle en zijn zelfhaat deze jonge vrouw van hem wegdrijven en de broze hoop vernietigen die zij hem biedt?

Over Grey schreef ik afgelopen week al een recensie. Hier kon je lezen dat ik aangenaam verrast werd en dat het boek voor mijn gevoel zelfs beter was dan de andere drie delen! Grey was dus zeker een verrassing voor mij, ik had totaal niet verwacht dat ik het boek daadwerkelijk echt leuk zou vinden om te lezen. Ik begon vooral met lezen omdat ik het idee had dat ik hem wel moest lezen als boekenliefhebber. Je kan natuurlijk niet een boek afkraken (of de hemel in prijzen) als je het nooit hebt gelezen. Ja, dit boek heeft mij zeker weten verrast.

Op een middag in mei 1943 stort een Amerikaanse bommenwerper in de Stille Oceaan. Het vliegtuig verdwijnt onder de oppervlakte. Er rest alleen een stofwolk en een vlek van olie en bloed. Dan verschijnt het lichaam van een man boven water. Het is Louis Zamperini, een jonge luitenant. Hij grijpt een kleine reddingsboot en klimt aan boord. Het is het begin van een uitzonderlijke overlevingstocht. Als jongetje is Louis een kleine crimineel die regelmatig van huis wegvlucht. Als tiener ontwikkelt hij zich tot een sterke langeafstandsloper. Hij kwalificeert zich voor de vijfduizend meter op de Olympische Spelen in Berlijn, waar Hitler hem de hand schudt. Maar als de Tweede Wereldoorlog uitbreekt wordt de atleet een luchtmachtofficier die na een gedoemde vlucht op een klein bootje naar een onbekend lot drijft. Voor Zamperini strekken zich duizenden kilometers open oceaan uit. Hij krijgt te maken met cirkelende haaien, een lekkend bootje, dorst en honger. En dan moet de grootste beproeving nog komen. De grenzen van zijn uithoudingsvermogen worden getest, maar Zamperini reageert met vernuft en verzet, hoop en humor op wanhoop en lijden. Zijn lot wordt bepaald door zijn ijzeren wil.

Toen iemand mij dit boek aanraadde wist ik niet zo goed wat ik ervan moest verwachten. Het begin zou saai zijn, maar als ik daar doorheen was, was het een enorm goed boek. Toen ik later de film had gezien was ik vrij onder de indruk, misschien moest ik toch maar weer het boek gaan lezen. Toen nóg iemand mij dit boek aanraadde omdat ik zo erg hield van de Tweede Wereldoorlog besloot ik het boek een kans te geven. En het boek heeft ook mij goed verrast. Wat de recensies zeiden was waar, het begin is wat lastig. Maar toch kan je het boek moeilijk wegleggen. Ik was aangenaam verrast!

Na een mislukt huwelijk keert Kate terug naar Dorset waar ze is opgegroeid. Ze zoekt rust in het huis van haar overleden grootmoeder. Maar haar bazige zus Prue dwingt haar het huis te delen met diens verloofde Ben. Hij is aardig maar ook een ongemanierde hork. Kate kan het niet langer aanzien en besluit haar toekomstige zwager subtiel te gaan trainen. Het wordt een boeiend project – tot Kate te ver gaat.

Ik ben geen grote chicklit lezer, maar op vakantie wilde ik toch weer eens iets luchtigs lezen na alle serieuzere verhalen die ik toen had gelezen. En wat heeft dit boek mij verrast zeg! Ik heb hem in twee kleine middagjes uitgelezen en bleef maar doorlezen. Ik wilde maar weten wat er zou gaan gebeuren en anders dan bij andere chicklits, wist ik niet zo goed met wie ze nou eigenlijk zou gaan eindigen. De schrijfstijl van Pippa vond ik ook al zo fijn, voor mij zeker voor herhaling vatbaar.

Welke boeken hebben jou aangenaam verrast?

Lees hier deel één en deel twee van dit artikel

Previous Post Next Post

4 Comments

  • Reply Shureska augustus 30, 2015 at 09:51

    Het tweede boek, heb ik inderdaad de film van gezien. Dit was een erg spannende en intrigerende film om te zien. Ik ga koken of ik het boek kan vinden en ga het lezen.

    Grey moet ik tot mijn schaamte ook nog lezen. De andere 3 delen had ik helemaal uitgelezen in een week tijd. Dus weer zeker dat deze ook snel gaat gebeuren.

    Als chantal van gastel (wiens boeken ik ook in een week tijd uit had, de “zwaar” delen) het een geweldig roman vindt, niet ik deze ook maar eens gaan zoeken en lezen.

    Misschien is het verstandig als alle auteurs eens een jaartje stoppen met schrijven? Dan kunnen we alles inhalen en dan weer verder lezen? Hahaha..

  • Reply hetboekenik augustus 30, 2015 at 10:34

    Pippa Wright lijkt mij een erg leuke schrijfster, net als Jill Mansell

  • Reply Madelon augustus 30, 2015 at 15:37

    Ik vind het altijd best lastig om zo 1, 2, 3 boeken op te noemen die me hebben verrast. Meestal lees ik boeken niet als ik zoiets heb van ‘nah, ik weet het niet’. En als je dan eigenlijk alleen de boeken leest die je echt tof vind, dan heb je ook eerder dat boeken juist tegenvallen in plaats van andersom, hihi. Wat eigenlijk ook niet handig is, haha.

  • Reply Esther september 2, 2015 at 18:46

    Geek girl heeft mij echt verrast. 🙂

  • Leave a Reply